A rá saltarina

A rá saltarina e a súa aventura

Había unha vez unha rá, xa un pouco maior, verde con puntos negros, que vivía coa súa familia. Un día vén un humano ao rio, que era onde estaba a rá, a pescar. Tiña un gran problema; ao ser a máis vella non saltaba tanto como para escapar de pedra en pedra. Entón collérona. Levárona nun bote cheo de auga doce para que non morrese. Soltárona nunha peceira, da casa do pescador, chea de rás, anguías, lavafontes e outros bichos que hai no rio.
Aos animais non lles caeu ben e todos dicían:
-¡Vella! ¡fora daquí! ¡vaite! (dicían)
A rá estaba triste e pensaba:
-Tampouco son tan vella.
Logo tivo unha idea.
A casa estaba ao lado do rio, so tiña que sair da casa e cruzar a estrada.
Primeiro intentou sair da peceira; estaba aberta so por un tubo para que entrase aire. Saltou pero, ao ser tan vella, non chegou. Entón pensou que, se todos querían que marchase, pediríalles axuda. Saiu, pero agora había que irse da casa. Era un primeiro piso así que, arriscouse, e saltou pola ventá. Caíu enriba dun colchón vello que acababan de tirar. Agora tiña que facer o máis difícil, cruzar a estrada.
Viu a un vello cun bastón cruzando polo paso de peóns, agarrouse ao bastón e cruzou a estrada. Tirouse no rio e, por casualidade, atopouse co seu primo Evaristo e o resto da familia que alegráronse moito de volver a vela.
Adrián Maceiras Fernández 5ºB