martes, 14 de diciembre de 2010

BUSCAR INFORMACIÓN

1. ¿Qué es el "Gran Cañón del Colorado"?

2. Busca vídeos sobre el Canal de Panamá y explica: dónde está; cómo funciona ...

3. Escribe el nombre de las principales ciudades de Australia

4. Haz una tabla de 3 columnas (Lugar, Característica, Países). Busca en que país o países se encuentran: Patagonia, Transilvania, Siberia, Sahara, Cataratas Niágara, Amazonas, Atacama, Titicaca, Lago Victoria, Camino de Santiago

5. Relaciona cada pintura con su autor. Guarda los cuadros en una carpeta con el nombre de "PINTURAS"
"Meninas", "2 de Mayo", "Caballero de la mano en el pecho", "Los Girasoles", "Capilla Sixtina", "Guernica"
Greco, Velázquez, Goya, Van Gogh, Picasso, Miguel Ángel

sábado, 20 de noviembre de 2010

ECOSISTEMAS

Para facer estas actividades buscas a información en http://www.edu.xunta.es/centros/ceipsofiacasanova/?q=node/251

1 Explica que é un ecosistema e como está formado.
2 Busca no "punto 3" esta clasificación dos ecosistemas:
__________ :_______, ______,_______, ________.
__________ :_________ ,_____________ .
__________ : ____________ ,_____________ .
__________ :____________ , _______________.
3 Para obter información dos ecosistemas de Galicia, tes un enlace do que vas a conseguir esta información:
a. Superficie de Galicia : ___________
b. _________ Kms de costa.
c. ________m. de altura máxima en Pena ______________.
d. Cabo máis ao Norte (septentrional) : ________________ .
e. No último parágrafo cítanse os principais ecosistemas de Galicia :
4 Fai as actividades e xogos que hai na "páx do cole"

martes, 9 de noviembre de 2010

PROBLEMAS COA FOLLA DE CÁLCULO

Lista de prezos:
Madeira de pino 9,40€/m
Madeira de castaño 19,90€/m
Verniz 3,45€/l
Man de obra 26,50€/hora

1. Para facer un armario, un carpinteiro usa 15,7 metros de pino e 12 m. de carballo. ¿Canto custa o material?

Madeira Cantidade Prezo/m Total
Suma
2. Traballou 8 horas diarias durante 4 días. ¿Canto custou a man de obra?

Nº días Horas/día Total horas Prezo/hora Total traballo

3.Gastou 4 botes de verniz de 3 litros cada un ¿Canto custou?
Nº botes Litros/bote total litros Prezo/litro total

4. Sumamos os gastos de material, man de obra e verniz. Aplicamos o IVE do 18%

Suma anterior ----
18% -----
A pagar ------

lunes, 20 de septiembre de 2010

Idade Moderna (traballo)

Imos aos contidos do 3º Ciclo na páx do cole:
1 Entras en "resumo de Idade Moderna"; vas á animación de "El arte del Renacimiento" e
a) Escribes o nome de pinturas, esculturas, edificios que aparecen
b) Buscas e les o referido a "sociedade do s. XVI" e fas a actividade
2. En acontecementos históricos dos s. XV e XVI. pinchas en "Descubrimientos" e copias nomes de descubridores.
3. Entra en "Carlos I e Felipe II
a) Contra quenes se enfrenta Carlos I?
b) Que é a Reforma Relixiosa?
4. En "Descubrimiento de América"
a) Describe a viaxe de Colón
b) Que é o Escorial?
c) Cita algúns avances científicos
5. Ao inicio do apartado de Historia hai un enlace para "calquera reino da Península". Copia por orde o nome de todos os reis da dinastía dos Austrias

miércoles, 19 de mayo de 2010

Perímetros e circunferencia (TEMA 13)

Exercicios de :
Perímetros
Circunferencias
Corpos xeométricos (para imprimir e facer)

Páxina web do Colexio

Todos os enlaces que se veñen publicando neste blog, pasan a páx do Colexio. Entra en 3º ciclo e alí está todo. Neste blog continuarás vendo informacións concretas, como a da viaxe a Ferrol, que figura máis abaixo.
Engade esta direción a favoritos do teu ordenador

VIAXE POLA RÍA DE FERROL 1-6-10


Para información xeral sobre Ferrol
Descrición, datos, problemas de navegación e imaxes da
Ría
Unha das principais actividades económicas de Ferrol é, sin duda, a construción e reparación de barcos nos asteleiros de
Navantia
Na Ría de Ferrol está situada unha planta regasificadora de
Reganosa. Infórmate sobre que actividade realiza esta empresa e resultarache interesante ver imaxes da súa construción.
Máquinas hidráulicas de
Aquaciencia no parque Raíña Sofía. No Apartado de "Educadores" podes descargar fichas sobre cada aparello hidráulico
Castelo de San Felipe
Castelo da Palma
Puerto Exterior de Ferrol
Arsenal de Ferrol. Fíxate nos diversos buques militares

miércoles, 28 de abril de 2010

Tema 13 de "Coñe"


Para conocer:

Constitición Española de 1978

Estatuto de Autonomía de Galicia

Órganos de goberno

Congreso dos Deputados

O Goberno

Poder xudicial

O Rei ....

Pincha AQUÍ

viernes, 16 de abril de 2010

POBOACIÓN EN ESPAÑA e ACTIVIDADES ECONÓMICAS


Para estudiar os temas 12 e 13 de C.M

Para coñecer datos Instituto Nacional de Estadística (INE)

martes, 13 de abril de 2010

CLIMAS DE ESPAÑA



Para estudiar:


¿Que é clima e factores do clima. Pincha aquí
Mapa de climas e características de cada tipo de clima de España
Gráficos de Climas ou climogramas
Refráns, adiviñas e outras curiosidades do tempo e o clima
Instrumentos de medida do tempo atmosférico
Exercicios

Para saber que tempo imos ter en Galicia

domingo, 11 de abril de 2010

martes, 6 de abril de 2010

A rá saltarina

A rá saltarina e a súa aventura
Había unha vez unha rá, xa un pouco maior, verde con puntos negros, que vivía coa súa familia. Un día vén un humano ao rio, que era onde estaba a rá, a pescar. Tiña un gran problema; ao ser a máis vella non saltaba tanto como para escapar de pedra en pedra. Entón collérona. Levárona nun bote cheo de auga doce para que non morrese. Soltárona nunha peceira, da casa do pescador, chea de rás, anguías, lavafontes e outros bichos que hai no rio.
Aos animais non lles caeu ben e todos dicían:
-¡Vella! ¡fora daquí! ¡vaite! (dicían)
A rá estaba triste e pensaba:
-Tampouco son tan vella.
Logo tivo unha idea.
A casa estaba ao lado do rio, so tiña que sair da casa e cruzar a estrada.
Primeiro intentou sair da peceira; estaba aberta so por un tubo para que entrase aire. Saltou pero, ao ser tan vella, non chegou. Entón pensou que, se todos querían que marchase, pediríalles axuda. Saiu, pero agora había que irse da casa. Era un primeiro piso así que, arriscouse, e saltou pola ventá. Caíu enriba dun colchón vello que acababan de tirar. Agora tiña que facer o máis difícil, cruzar a estrada.
Viu a un vello cun bastón cruzando polo paso de peóns, agarrouse ao bastón e cruzou a estrada. Tirouse no rio e, por casualidade, atopouse co seu primo Evaristo e o resto da familia que alegráronse moito de volver a vela.
Adrián Maceiras Fernández 5ºB

O galo presumido



O galo presumido

Había unha vez un galo chamado Calimero, que quería ser o máis fermoso de todos; pero as galiñas, querían outro máis listo aínda que non era o máis atractivo.
O galo que era marrón, quixo pintar de negro as plumas brancas. Púxose a traballar. Pintouse o rabo de negro e botou fariña nas ás.
Entón ao outro galo xa non o querían as galiñas e púxose demasiado triste; pero lle ocorreu algo. Tiña un amigo que era un paxaro vermello e lle pediu unhas poucas plumas, tamén foi por pintura pero no era negra senón dourada. Ao próximo día as galiñas quedaron abraidas coas plumas douradas do galo chamado Fredy. E así Fredy recuperou o se lugar no galiñeiro.
Estela 5ºB

miércoles, 24 de marzo de 2010

O LADRÓN TOMÁS


O LADRÓN TOMÁS

Erase unha vez nun pobo de Galicia, nunha pequena casa vivía un ladrón, este chamábase Tomás. O ladrón era buscado en todo o planeta Terra… e os arredores. Era un gran ladrón de bancos, casas e calquera cousa de valor. Tomás vivía na súa casa, roubada, coa súa muller, roubada. Un día, tranquilamente, cando estaba descansando no sofá, viu que pola ventá, pasaba un propietario do banco mundialmente coñecido, que se facía nomear como Bigbanco. El estaba moi aburrido e xa levaba un tempo sen roubar nada entón preparouse para seguilo.Levaba uns prismáticos e un móbil. Descubríu que vivía nunha gran mansión ás aforas da cidade con dous fillos ,de dez e once anos, Xoán e Uxía e tamén tiña unha muller moi fermosa e nova duns trinta anos, e que tiñan unha gran fortuna gardada nunha caixa forte. Pero o que non descubrira era que tiñan un can de raza bulldog francés ensinado para atacar. Decidiu que ía roubar a casa pero antes decidiu tomar información sobre os perigos que podian acontecer, e foi visitar o seu gran amigo Pepe de Cornís, ladrón experto en roubar casas de luxo.
- Vai vestido de vendedor de xeados e téndelles unha trampa, vai directamente a onde están as xoias, e por último leva unha botella de cloroformo e un pano para durmir a toda a familia e asi poder roubar a casa con tranquilidade - recomendoulle Pepe -.
Tomás acordou ir a media tarde para non chamar a atención.

As sete e media xa estaba diante da mansión.Tomás ía moi divertido, vestido cunha camisa branca cun debuxo dun xeado na parte delanteira e un pantalón a raias de cor azul claro. Alugara todo iso mais unha camioneta de xeados.
Nese intre os nenos que escoitaron a música da furgoneta de xeados, sairon da casa.
-Quero un xeado de chocolate, por favor.-Dixo Uxía-.
-E eu un xeado de fresa, por favor.-Dixo Xoán-.
Tomás que era moi listo, deuse a volta, e facendo que collia os xeados, mollou u pano con cloroformo. Nese intre deuse a volta.
-Nenos vide a merendar que xa é moi tarde.-chamou a nai-.
-O meu plan fastidiouse, terei que inventar outro - pensou o ladrón-.


Ao cabo duns dias ocorreuselle un plan novo: el chamaría a casa facendose pasar por un novo veciño.
Levaría un bigote postizo, unha camiseta a raias e un pantalón vaqueiro. Pasaban das sete e media e timbrou na casa do propietario do banco Bigbanco. Nese intre abríu a porta o da casa e dixolle que por favor pasara. Mandárono sentar na sala de espera mentres que non viña o dono da casa. O mordomo marchou a comprar ao supermercado.
-Terei que facelo rápido. -pensou Tomás-.
Tomás mollou o pano con cloroformo e nun descuido durminos. Subiu a polo botín.
Cando ía sair, deuse de conta de que o sirvente pechara a porta e tivo que sair pola ventá. Cando estaba xa case fora o can que estaba dentro, traboulle no cu, e de tanta dor caeu e rompeu unha perna .Non podia moverse asi que ao cabo de dez minutos o pai despertou e descubriu todo o que pasara. Chamou a policia e ali descubriron quen era,asi que o levaron a cárcere. Pasou media hora e foi despertando toda a familia. O can foi o heroe. Ao can deronlle mimos e todo tipo de agasallos como galletas de fígado e masaxes no "spa perruno" da cidade.

Sofía Vidal González.

martes, 23 de marzo de 2010

UNHA CIDADE CHEA DE MEDO

Unha cidade chea de medo

Érase unha vez nunha cidade chamada Medicolandia .
Estaba chea de fantasmas. Pasaba o tempo e a xente xa
non tiña medo de absolutamente de nada.
Entón os fantasmas decidiron irse a outro sitio onde
a xente tivese máis medo, pero non daba resultado.
Pensaron que se deixaban de traballar, e así a xente
sentiriase soa e os fantasmas pensaron moi ben por-
que o plan resultou moi satifatorio.
A xente estaba soa e moi aburrida, os veciños xa non
escoitaban berridos nin chamadas de socorro das per-
soas doutras casas. Entón os fantasmas decidiron volver
ao seu traballo asustando as persoas e coa esperanza de
que non se volvan a cansar deles.
Pero, agora os fantasmas pensaron que se traballan asus-
tando a xente, alguén lles tendra que pagar e logo os ricos
pensaron pagarlles.
Ruth Cáceres Vitela.

O NENO QUE QUERÍA IR Á LÚA

O neno que quería ir á Lúa

Erase unha vez un neno, que todas as noites soñaba que estaba na Lúa.
Un dia se despertou e dixo:
- Eu vou a construir un foguete e me vou a ir á Lúa.
A nai, le insistio que non fixera nada parecido, porque se podería facer dano.
Un día o neno preguntoulle á nai:
- Nai, por qué non me deixas facer un foguete?
A nai respondeulle que el era moi pequeno e aínda tiña cinco anos.
E dixo o neno:
- E tí nai, que te crees moi maior...?
Un ano despois...
O neno preguntou á nai:
- Nai, ti te acordas que eu cando tiña cico anos quería facer un foguete? ¡Pois agora tamén!
- ¡Non che deixo fillo! -Sempre pasaban discutindo-
...
Despois de oito ano o neno madurou; en verán estivo facendo un trociño do foguete.
Aos quince anos era maior, grande, forte e moi, per0, que moi intelixente.
No invierno o chaval fixo as maletas e foi ao viaxe dos seus sueños.

FIN
Mauro Leandro Fleitas Medina

LAS GUERRAS PÚNICAS

LAS GUERRAS PÚNICAS

Hace tiempo en el año 202 a.C, las tropas de Roma lideradas por Apio Cneo Escipión o también llamado Escipión El Africano. Mandaba a sus tropas que tuvieran paciencia para la batalla contra Cartago, liderado por el sangriento Aníbal con una gran inteligencia. Pero Escipión El Africano no quería jugarse la vida de sus tropas, por eso esperaba más tropas de refuerzo para asegurarse una victoria difícil de conseguir.
Los centuriones de Roma avanzaban cubriendo camino antes de llamar la atención, pero Aníbal era inteligente y mandó a espías para descubrir lo que iban hacer los romanos. Los espías volvieron y dijeron que iban atacar por el Norte de África en Zama. Pero Aníbal pensó no en un rodeo si no en un ataque en el flanco izquierdo de los romanos atacándolos severamente y penetrando en el centro de las legiones expandiendo el ataque y matándolos. Pero Aníbal había cometido el error de no pensar cuando atacarían los romanos. Escipión había colocado a los guerreros romanos más fuertes en los dos flancos y arqueros en el medio de la legión haciendo que los arqueros tuvieran más seguridad y que produjeran un gran daño con las flechas. Escipión El Africano se acerco sigilosamente a las puertas de Zama entrando y destruyendo Cartago para siempre. Pero todas las legiones posibles escaparon a los barcos de guerra y también Aníbal dirigiéndose a los Alpes suizos por vía marítima asegurándose la vida de sus tropas.

Christian Trillo Maceiras.

GOMINOLANDIA

GOMINOLANDIA
Había unha vez, unha nena á que lle gustaban moito as gominolas, chamábase Noelia. Noelia non era nin moi alta nin baixiña de todo, era morena e tiña uns preciosos ollos de cor verde esmeralda. Tiña unha irmá pequena, Alba, pero ainda era un bebe e non lle daba moito a lata.
Un día, cando Noelia ía cara a escola cas súas compañeiras, achegóuselle Xabi, o neno que lle gustaba dende primeiro, e deulle un osiño de gominola e marchou. A nena non cabía en si de gozo e pasou tódalas clases pensando en Xabi. Cando chegou á casa, o primeiro que fixo foi poner o osiño de gominola enriba da mesiña de noite e escribir no seu diario todo o sucedido no dia.
Pola noite, cando Noelia estaba adormecendo, unha luz iluminou o cuarto. Era o osiño de gominola.
-Que está pasando? –preguntou a nena asustada.-
-Ola nena, eu son Osi, e ti?
-Ola, eu chámome Noelia pero ti non eres unha gominola?
-Si.
-E como é que estas falando comigo, debo de estar soñando.
-Non, non estas soñando, o que pasa é que vos, os humáns, non sabades de nos, da nosa vila segreda.
-Vila segreda?
-Si, de Gominolandia.
-Gomino que?
-Gominolandia, é o noso pobo, onde vivimos todas as gominolas do mundo enteiro.
-Alaaaa!
-Gustariache vir?
-Pois claro.
-De acordo, só tes que dicir as túas tres gominolas favoritas.
-Vale; osiño de gominola, regaliz e amorodo!
Ainda Noelia non rematara de pronunciar a última palabra, e xa estaban noutro mundo, nun mundo no que todo era de gominola, chocolate e tarta. As nubes eran de gominola, as orbores de tarta e chocolate, as casiñas de Lacasitos, etc.
-Uaaaaaau!-exclamou Noelia impresionada- esto é fantástico.
-Bueno, non é tan fantástico como crees.
-E logo?
-Pois, resulta que todas as gominolas están desaparecendo.
-Como?
-Si, estanas a roubar os vendedores de gominalos do teu mundo para despois vendelas e comelas.
-É dicir, esta é a fábrica dos doces.
-Exacto
-Pois que pena, co ricos que estades.
-Pensei que ti nos poderias axudar.
-Claro que si, pero por onde vos levan?
-Levannos por aI arriba, por ese buraco meten o brazo e sacannos de aquí
Noelia queda pensando un pouco ata que...:
-Xa o teño!
-O que?
-Xa sei como solucionalo.
-Como?
-Pois tapando o buraco.
-E con que?
-Con un anaco de chocolate reseso e que saiba mal, así, pensarán que xa non a ibos doces e se os queren, teran que buscar outra maneira que non sexa roubar.
-De acordo, pero de onde sacamos o chocolate?
-Do meu bolsillo.
-Levas chocolate no bolsillo?
-Si, e , por sorte, dende hai uns días...
-Pois veña, coloquemolo!
Uns instantes despois de que puxeran o chocolate, unha man xigante colleuno bruscamente. De alí a un anaco, caeu o chocolate en picado e con un mordisco.
-Ben, funcionou!-exclamaron os dous.-
-Moitas grazas Noelia, se non chega a ser por ti, non sei que iámos facer-agradeceu Osi.
-Grazas a ti por traerme a este mundo tan maravilloso.
-Podes vir cando queiras, recorda, so tes que berrar as túas gominolas preferidas.
-E, que teño que facer para saír?
-Tes que pechar os ollos moi forte e dicir o mesmo que dixeches para vir, so que do revés.
Noelia dixo as palabras máxicas e apareceu no seu cuarto pero, nada mais sentir a roupa da súa cama chega a súa nai despertándoa. Todo fora un soño, un magnifico e fabuloso soño pero, ao que pode volver sempre que lle apeteza.
Un día, cando Noelia viña do cole, atopou a Xabi e contoulle todo o que pasara o día anterior:
-Xabi, a que non sabes que soñei onte?
-Non.
-Pois, soñei que, o osiño de gominola que me diches onte levavame a Gominolandia, o mundo das gominolas.
-A verdade é que non o soñaches, pero, conseguiches resolver o problema?
-Si.
-Menos mal, estaba moi preocupado.
-E por que me deches a min a Osi?
-Porque ti és unha nena moi valente e consigues todo o que queiras.
-De verdade pensas iso de min?
-Pois claro, e, deiche a Osi porque eres moi especial para min.
-En serio?
-Si
-Ti tamén eres especial para min, e, ao mellor temos alguna cousa en común.
-A ver, cales son as túas gominolas favoritas?
-Osiño de gominola, regaliz e amorodo.
-As miñas tamén.
-Jajajaja.
Noelia e Xabi decidiron que poderían ser moi bos amigos e, de vez en cando, poderían ir a visitar aos seus amigos de Gominolandia.
Cristina Barral Villasenín 5ºB

EL OCÉANO DE NEPTUNO

El océano de Neptuno

Érase una vez un grupo de amigos aventureros que se dedicaban a navegar en busca de tesoros submarinos. Un día, escucharon en el muelle una historia contada por un viejo marinero, que juraba haber visto al mismísimo Neptuno en persona, a 3 millas de allí:
- Tenía una larga barba blanca y unos fuertes brazos con los que sostenía su espléndido tridente, y en un abrir y cerrar de ojos, una ola apareció y se lo llevó…
Tras escuchar aquel relato, los amigos decidieron embarcarse en aquella aventura, para comprobar si la historia era cierta. Salieron por la mañana, al amanecer, para ir en busca del Rey del océano.
Tras dos horas de camino se pararon, se pusieron los trajes de buzo y se sumergieron en el fondo del océano descubriendo un mundo espectacular, donde había corales, cangrejos, langostas, peces de colores…
- ¡Qué maravilla!- exclamó uno.
- ¡Cuántos colores!- dijo otro.
Estaban alucinando. No se imaginaban que pudiera haber algo tan espectacular como lo que estaban viendo, hasta que uno de ellos vio un navío enorme.
- ¡Eh chicos! ¡Fijaos en ese navío!- dijo.
- Venga, ¡vamos a verlo!- exclamó otro.
Entonces decidieron investigar en el interior y uno de ellos encontró un trono de oro con un gran tridente posado en él, pero ni rastro de Neptuno. En ese momento se levantó una tempestad y tuvieron que marcharse a toda prisa.
Desde entonces nunca volvieron a encontrar ese lugar, como si se hubiera esfumado por arte de magia.
Andrés Novo Valencia 5ºB

EL MISTERIO DE LA TIERRA PERDIDA

El misterio de la Tierra Perdida

¡Hola! Me llamo Ana. Soy una niña de pelo negro y ojos azules. Casi siempre llevo mi camisa verde y mis pantalones blancos. Tengo 11 años. Me gusta la aventura y siempre he soñado con ir a un lugar que nadie haya pisado jamás.
Mi historia comienza cuando yo volvía a casa, acababa del salir el colegio y me encontré una extraña piedra roja con una figura dibujada, bastante rara, pero, como era bonita me la quedé.
A la mañana siguiente al acabar el colegio fui a la biblioteca a buscar algún libro que hablara de piedras raras. Busqué, busqué y rebusqué y al final lo encontré. Después busqué piedras rojas y me ponía: “no existen piedras rojas pero, una leyenda cuenta que en una isla perdida, en el Atlántico, había una piedra roja que protegía la isla, pero, un día vino un torbellino y se llevó la piedra a otro lugar “
A la mañana siguiente se lo comenté a mis amigos:
-Vamos a hacer un viaje fantástico.
-¿Qué viaje Ana?-preguntó María-
-Veréis, tenemos que ir a una isla perdida en el Atlántico y devolver esta piedra.
-¿Dónde está esa isla?-preguntó Manuel-
-No lo sé pero … la encontraremos.
-¡Te has olvidado de lo más importante! … ¿De dónde sacamos un barco? –dijo Juan-
- Lo robaremos –dije-.
-¿Cómo? -preguntaron todos-
-Iremos al puerto a las doce la noche y lo cogeremos.
Llegó la noche y no había nadie excepto nosotros, cogimos un barco y nos fuimos a buscar la isla.
Al día siguiente salí de mi camarote, y fui ver qué noticias había, pero, al salir no estaba mí tripulación. Busqué, busqué y busqué y al fin los encontré. Estaban escondidos detrás de un barril:
-¿Que os pasa?
-Hay un barco pirata –me dijo Juan-.
-¡Tonterías!. No hay nada. Además los piratas no existen.
Miré al mar y… ¡¡un barco pirata!!
-Juan, María y Patricia preparad los cañones. Manuel, Mónica, Ramón y Carmen coged las armas y preparaos, yo iré con vosotros.
-¿Porqué tenemos que luchar? –Preguntó Mónica-
-Porque lo digo yo.
Después de esas palabras nos empezaron a disparar.
-¡¡¡Fuego, fuego, fuego!!! –dije-
-¡¡¡Nos atacan!!! –Dijo el otro capitán-
Saltaron a nuestro barco y empezamos a luchar, era muy difícil, pero les ganamos.
-Bien hecho tripulación –dije-.
Todos volvieron a sus posiciones.
Después de tres horas gritó Manuel:
-¡Tierra a la vista!
-Seguro que está en esa isla –Pensé-.
Nosotros fuimos a investigar por si era esa la isla. Tuvimos que pasar por una peligrosa jungla de arañas gigantes, después pasamos por un desierto de peligrosos escorpiones y por último llegamos a unas antiguas ruinas, avanzamos un poco más y llegamos a un sitio donde había un agujero. Yo puse la piedra a ver si era de ahí y … ¡encajaba perfectamente!. De repente todas las ruinas empezaron a juntarse y formaron un hermoso palacio.
-Que bonito -dijimos todos-.
-Ahora tenemos que salir de aquí –dije- ¡Vámonos!
-¡Siiiiiiiii! – dijeron todos-
Después nos fuimos pero cuando llegamos a la jungla nos raptaron unos monos. Llegamos a un sitio donde había muchos plataneros, casas hechas de palos y parques donde los juegos estaban fabricadas de palitos y huesos de araña gigante. Después nos ataron a un poste y nos intentaron quemar. Menos mal que tenía un cuchillo muy afilado y nos pudimos desatar, pero después nos intentaron pegar y nosotros nos defendimos con mi cuchillo y les ganamos como a los piratas.
Nos fuimos corriendo a toda velocidad hasta el barco pero no estaba, miré y encontré un barco bastante más pequeño y nos fuimos remando hasta nuestra casa.
Cuando llegamos les contamos a todo el mundo nuestra historia y Marta la niña más popular del colegio nos dijo:
-Eso no puede ser verdad porque unos niños tan fracasados coma vosotros no podrían ir a semejante sitio porque no sabéis ni conducir un barco, ni luchar contra piratas y no me creo que encontraras esa piedra roja porque no existen.
-Si sabes que no existen porqué no lo buscas en la biblioteca –le dije-.
-Porque no quiero, yo ya lo sé, así que si me disculpáis me tengo que ir no quiero que no quiero estar con unos fracasados como vosotros. A sí que chao me voy de aquí.
-Bueno ella no lo sabe porque no fue, si no, no diría semejante burrada. –Nos dice Juan y nos empezamos a reír todos.
Andrea Garea González 5ºB

EL LADRÓN MISTERIOSO

El ladrón misterioso
Era una noche lluviosa, la familia García había salido a cenar a la casa de unos vecinos. Durante su ausencia un ladrón se coló en su casa, robó el dinero que había en la caja fuerte y las joyas más preciadas que tenían y se marchó sigilosamente.
Cuando la familia regresó a casa y vieron aquel destrozo, decidieron llamar al detective privado Roberto Lopez Delafuente, famoso por su rapidez resolviendo los casos. En ese mismo momento llamaron al detective:
- Buenas noches, soy el señor García y le llamo porque ¡nos acaban de robar!
- Ahora voy. ¿Me puede dar su dirección? - contestó el detective.
- Mire, vivo en la calle Hermanos Suárez Ferrín nº 2.
- Hasta pronto.
El detective se presentó en la casa en pocos instantes y nada más entrar se dió cuenta de que el robo sólo lo había podido cometer el ladrón llamado “El Solitario” gracias a estas dos pistas: No ha forzado la puerta ni la caja fuerte y ha dejado junto al joyero una tarjeta que pone: “oiratilos le”.
Adrián Lombardía 5ºB

A NENA E AS FLORES DO XARDÍN

A nena e as flores do xardín.
Érase unha vez, un día de verán no que unha nena chamada Rosita, a quén lle gustaban moito as plantas, saiu ao seu xardín cunhas sementes para plantar margaridas.
A súa nai decíalle sempre que tiña que regalas. Ela sempre as ía regar.
Unhas semanas despois as flores creceron. E Rosita estivo cuidándoas, moitísimo. Ela cría que eran margaridas, pero eran plantas carnívoras. Cando as plantas creceron a nena díxolle a súa nai que non se parecían as margaridas. A nai asustada saiu ao xardín a ver as plantas. A nai foi correndo hacia o teléfono para chamar a un xardineiro mataplatas para que matara a esa terrorífica planta. O mataplantas dixo que non tiña prazo na súa axenda, que tiña espazo para as catro da tarde.
Cando o mataplantas chegou, a casa estaba chea de plantas carnívoras. A nai e Rosita estaban dentro. O mataplatas botou un líquido na porta da casa e cinco minutos despois as plantas morreron e Rosita salvouse milagrosamente grazas ao liquido do exterminador, que na cidade se chamaba O Señor da cidade carnívora de Santiago de Compostela. Ao fin e ao cabo Rosita e o alcalde puxéronlle ese gran apodo. A nena viviu feliz sen margaridas no xardín.
Anaís.

A BRUXA FRUCA

A BRUXA FRUCA
Había unha vez unha bruxa chamada Fruca que vivía nun val preto dunha ciudade . A Fruca gustábanlle moito os nenos , pero os nenos non estaban moi contentos con ela xa que o seu aspecto non era moi agradable . Iso a Fruca non lle gustaba moito e estaba un pouco triste .
Un día uns nenos que estaban a xogar ao balón preto da casa de Fruca se lles ocorreu ir a explorar aquela casa tan misteriosa . Fruca estaba no mercado das bruxas , pero eles entraron igual . Primeiro entraron na despensa onde había cousas moi raras como rabos de rata , ollos de sapo, alas de morcego etc. Despois foron á súa habitación onde había moitos traxes iguais: negros con teas de araña e un pouco rotos . Mais tarde foron ao salón onde viron a escoba máxica de Fruca e puxéronse a xogar con ela . Nese intre chegou Fruca . Os nenos a oíron e se agocharon detrás do sofá ; Fruca viña cansa .
Entón deixou na despensa as cousas que comprara e sentou no sofá onde estaban agochados os nenos . Os dous cativos tiraran sen querer unha figura que tiñan detrás ;
Fruca oíuno , miróu detrás do sofá e alí estaban os dous nenos cheos de medo , Fruca tranquilizounos e lles deu unhas galletas de chocolate . Un neno abraiado dixo :
-Pero, como tes galletas de chocolate?
Fruca rindo dixo :
-Gústanme.
E o outro cativo añadiu:
- Pero , ti non comes as cousas que tiñas na despensa como ollos de sapo , ás de morcego e rabos de rato?
- Non , iso é o que comen as miñas amigas cando veñen . Esas cousas non me gustan , gústame a comida normal como a que comedes vós .
Os nenos xa o entendian todo e pasaron a tarde na casa de Fruca , e ao día seguinte foron outra vez , pero con máis nenos e Fruca xa estaba contenta.
Alicia Penas Ferreira.

MI ABUELO

Mi diario:
Mi abuelo

11-4-09 Querido diario
Hola, me llamo Alejandra, y como cualquier niña de mi edad, tengo unos padres; también tengo un abuelo fabuloso y muy divertido, se llama Ramiro. Él me cuenta grandes historias de cuando era pequeño y de cuando fuera a la guerra pero, como cualquier historia que se precie, hay que echarle algo de imaginación, ¿no es así? Como, por ejemplo, un dragón atemorizando las calles de mi aldea o un gigantesco helado parlante de fresa como mascota de cien mil niños. Y, ¿a que no sabéis por qué le ponemos tantísima imaginación a las historias? Pues, porque cuando mi abuelo era pequeño, su vida no era tan divertida como lo es la mia.
Mi abuelo y los niños de la zona no iban a la escuela, sino que se quedaban en casa ayudándoles a sus madres o a sus padres con sus tareas. También me cuenta a veces, antes de que yo le interrumpa con una de mis locuras, que sus padres y él eran muy pobres, y se ganaban la vida trabajando tierras. A veces me comenta que, cuando él tenía diez u once años, es decir, mi edad, sus padres tuvieron que emigrar a otro país y él se tuvo que quedar aquí, en un internado, y que después de varios años, su madre regresó con la triste noticia de que su padre había fallecido. También me dice que, dos años después, su madre lo sacó del internado y estuvo dos meses sin acudir a la escuela, pero después se fue a otro internado hasta cumplir catorce años, pues con esa edad, comenzó a trabajar como alfarero. Años más tarde conoció a una joven, que actualmente es mi abuela, con la que se casó y tuvo como hijos a Enrique, mi tío, y a Luisa, mi madre. Más tarde tuvieron que emigrar a Galicia, donde comenzaron una nueva vida con sus hijos; después, el destino, quiso que mi madre se tuviera que separar de sus padres y de su hermano, estudiando en un internado.
Esta es la historia favorita de mi abuelo, aunque, sigue:
Con cincuenta y dos años, mi abuelo se tuvo que ir a la guerra, y no volvió a ver a mi abuela hasta siete años después. Cuando llegó, ya estaban viviendo todos juntos y, además, mi madre ya había conocido a mi padre y, después todo fue feliz. ¡Ay!, casi me olvida, yo ya había nacido, y mi hermano también, lógicamente, porque es mayor que yo.
Otra de sus grandes historias la de que, cuando estaba en el internado, tenía una profesora muy remilgada y severa, así que, mi abuelo le puso una chincheta en el asiento y, cuándo la maestra se sentó para dar la clase, se la clavó y empezó a gritar y a correr por todos los pasillos.
También nos reímos mucho con la de que, una vez, cuándo estaba en casa, mi abuelo estaba tendiendo la ropa, y se le cayeron las sábanas a una charca de barro y, como él no daba lavado la inmensa sábana, fue al tendal de su vecina y se las cambió, y como eran iguales, aun hoy nadie se dio cuenta.
Mi abuelo, aparte de contar historias increíbles, también cambia los cuentos, pero eso os lo diré otro día porque está a punto de venir a contarme una de sus maravillosas historias y yo, le tengo que poner mi toque fantástico.


12-4-09 Querido diario
Ayer, mi abuelo me contó la increíble historia de su hermano Jacinto, y era así:
“Yo tuve un hermano gemelo llamado Jacinto. Jacinto y yo fuimos separados al nacer, a él lo adoptaron y yo me quedé con mi familia.
Unos años después, cuando yo ya estaba casado con tu abuela me puse a buscarlo por todos lados, y descubrí que lo habían adoptado unos señores muy mayores que querían tener un hijo.
También descubrí que tenía un hermanastro mayor, Rodolfo.
Mas tarde, gentes que lo conocían me contaron que, cuándo sus “padres” murieron él solo tenía 12 años y, por ser menor de edad tuvo que ser su hermano de 19 años, Rodolfo, el que se ocupara de él.
Me dijeron que en realidad, Rodolfo era muy malo, pues lo maltrataba.
Después supe que cuándo mi hermano tuvo 16 años logró escaparse de casa e ir a un colegio de monjas que había en la ciudad. Cuándo ya tuvo 18 años le contrataron en una finca para trabajar las tierras, pero, la dueña de la casa, Rosalía, descubrió que su gran pasión era la escritura E ntonces, como ella pertenecía a una familia bastante adinerada, consiguió que al fin pudiese sacar un libro a la luz, su primera obra titulada: “Historias de un campesino”, y, poco a poco, fue publicando más y más libros y por lo tanto, trabajar menos las tierras.
Un día, el dueño de la finca, el padre de Rosalía, vio como se daban un beso, y se enfureció tanto, que echó a Jacinto del trabajo.
Jacinto ya no tenía oportunidad de sacar más libros a la luz pero, él y Rosalía se veían en secreto: Rosalía le llevaba dinero para poder comprarse comida, una casa... Y lo más importante, seguir publicando maravillosos libros.
Pero Josebas, el padre de Rosalía se dio cuenta de lo que pasaba y lo denunció de robo.
Como el país no era tan democrático como ahora, el alcalde mandó que decapitasen a mi hermano.
También sé que, una noche de luna llena, Rosalía se fue de casa de su padre por lo que éste había hecho y, hasta que no se disculpó con ella no se vio satisfecha. Lo malo es que, de allí a unos años, Josebas murió, dejándole a su hija una gran fortuna, por ser su única hija. Ella se casó con un hombre muy avaricioso que, después de casarse la mató, haciendo que pareciese que se había suicidado para quedarse con su fortuna.”
Yo me quedé sorprendida al oír la historia resumida del hermano de mi abuelo, aunque también me hizo reflexionar en que antes, la vida era mucho más dura que ahora y en que tengo un abuelo fabuloso, que cuenta las mejores historias del mundo.
Cristina Barral Villasenín
Fin

martes, 2 de marzo de 2010

Temas 9 e 10 (MAPAS)


Para estudar relevo (serras, cabos, ...) e hidrografía (ríos, lagoas, ...) pincha aquí

Coñecer todos os nomes de ríos, cidades, etc pódevos ser moi util para disfrutar de paisaxes e monumentos de moita beleza.
No seguinte enlace podes observar a Península Ibérica dende un satélite, acercarte e un lugar e... ¡aterrar o boneco! http://maps.google.es/

domingo, 21 de febrero de 2010

INVENTANDO COPLAS CON "KALANDRAKA"

O pasado novembro realizamos un traballo na Biblioteca Municipal, dirixido pola Editorial Kalandraka". Recordamos as coplas que inventamos?. Aquí están:
http://palabrasnoar.wordpress.com/2010/02/10/inventando-coplas/

jueves, 28 de enero de 2010

FONTES DE ENERXÍA



A Coruña dispón dunha refinería á que chega petóleo por un oleoducto; dende o Porto cruza tada a cidade. Podes ver o seu percorrido neste mapa

Na Ría de Ferrol está a Planta Regasificadora de REGANOSA. Podes ver o proceso de construción pinchando aquí

Fotografías interesantes:

Refinería A Coruña

Central térmica de Meirama

Central hidroeléctrica

Parque eólico

Central nuclear

REGANOSA . Instalación moi perigosa para Ferrol.

Papeleira de ENCE (Pontevedra)

COPIA EN WORD Y CONTESTA:

1. Clases de carbón:

2. Explica brevemente como funciona una central térmica:

3. Relaciona "cortando y pegando"

Uranio, carbón, central térmica, energía solar, viento, central eólica, placas solares,

central hidroeléctrica, parque eólicos, embalses, central nuclear, rayos solares.

4. Haz una lista de 10 productos que se obtienen del petróleo.

5. ¿Qué es?:

Oleoductos:

Minas a cielo abierto:

Energía geotermal:

Biomasa:

miércoles, 20 de enero de 2010

ALGUNHAS ACTIVIADES DO 2º TRIMESTRE


VISITA Á DOMUS o día 11 de Febreiro

http://www.casaciencias.org/Domus/



CONCURSO LITERARIO DE "Caixanova"
Os traballos deben estar escritos en lingua galega ou castelán, podendo ser tanto de xénero
poético como narrativo e serán rigurosamente orixinais e inéditos.
Poesía: un conxunto de tres poemas, de tema e forma libres.
Narración: cunha extensión máxima de cinco folios mecanografados a dobre espacio e de tema
libre.
Máis información en:
http://centros.edu.xunta.es/ceipisaacperal/files/DipticoBases%5B1%5Dcaixanova.pdf

MELLOR PERIODISTA INFANTIL.
Hai que resumir e redactar "coas túas palabras" e da forma máis orixinal posible, unha noticia xa publicada. Tamén debes acompañar un debuxo. Bases completas en:
http://www.prensaescuela.es/web/concursos/concursos.php
A maqueta na que debes realizar o traballo é esta:
http://www.prensaescuela.es/imagenes/Modalidad%20Infantil%20nivel%202%20(castellano).doc

lunes, 11 de enero de 2010

MATEMÁTICAS CON EXCEL

Exercicios

Compro 5 kgs de plátanos a 1,35€/kg, 3 bolígrafos a 2,5€/unidade e 4 litros de leite a 0.86€/l. Pago con 20 €. Canto me sobra?

Calcula a MEDIA das seguintes puntuacións:
8 - 7,5 - 5 - 8 - 8,5 - 9 - 6 - 5,5 - 9 - 7,5 - 5 - 8 - 8,5

Calcula :
¾ de 67
4/5 de98
2/9 de 257
7/8 de 456